Aleksandras Kapustinas is een decoratieve kunstenaar die in 1976 afstudeerde aan de Litouwse Academie voor Kunst. Met een solide basis in professionele training begon hij zijn carrière in de kunst te ontwikkelen, waarbij hij deelnam aan tentoonstellingen en zijn enthousiasme voor beeldende kunst met een breder publiek deelde. Zijn eerste openbare tentoonstelling vond plaats in Vilnius in 1980, en later presenteerde hij zijn werken in Kaunas in 1982.
Nu gevestigd in Vilnius, haalt Kapustinas diepgaande inspiratie uit de beelden en de sfeer van de oude stad. De historische aantrekkingskracht en de evocatieve atmosfeer van Vilnius zijn integraal voor zijn werk, dat zijn creatieve zoektocht vormgeeft en inspireert. Deze diepe verbinding met de stad doordringt de onderwerpen die hij kiest om uit te beelden.
In de afgelopen jaren heeft Kapustinas zich toegelegd op het schilderen van landschappen, waarbij hij de traditionele techniek van pastel op papier gebruikt. Zijn werken benadrukken het unieke karakter van Vilnius, evenals verschillende scènes uit Groot-Brittannië, en weerspiegelen zijn bewondering voor Europese stadsgezichten en landschappen vanuit een verfijnd artistiek perspectief.
De landschappen van Kapustinas moedigen kijkers aan om zich onder te dompelen in de nostalgische sfeer en de blijvende schoonheid van de plaatsen die hij schildert. Elk stuk onthult niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn persoonlijke fascinatie voor de unieke geest van historische en pittoreske omgevingen.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont een abstract en anderwerelds landschap, waar elementen van een oude stad fantasierijk zijn samengevoegd in een natuurlijke omgeving. Twee grote, vervormde cirkelvormen domineren de scène, die doen denken aan vervormde reflecties of mirages. Deze cirkels bevatten vervaagde indrukken van gebouwen—een mix van rode daken en bleke structuren—wat de indruk wekt van een stad gezien door een lens of een bubbel. De achtergrond en de voorgrond vloeien naadloos in elkaar over, met aardetinten en vlekken van groen en blauw die een wilde, overgroeide omgeving suggereren met spaarzame vegetatie. Een paar bomen met dunne, kale takken zijn verspreid over de voorgrond, wat bijdraagt aan de desolate maar intrigerende sfeer van de scène. De lucht is bewolkt, weergegeven met strepen van wit en grijs, wat een griezelige stemming over het landschap werpt. Het lijkt een fusie van verval en uithoudingsvermogen, die zowel de veerkracht als de kwetsbaarheid van menselijke constructies binnen de uitgestrekte canvas van de natuur benadrukt.
