Gitas Markutis wordt erkend in de moderne kunstwereld als een maker van hedendaagse landschappen. Zijn kunstwerken tonen vaak locaties in Litouwen, waarvan veel gemakkelijk herkenbaar zijn voor kijkers. Toch heeft Markutis een unieke vaardigheid om deze plaatsen zo weer te geven dat ze in eerste instantie onbekend lijken, waardoor kijkers worden aangemoedigd om de scènes opnieuw te ontdekken door zijn artistieke visie.
Hij vindt inspiratie in de subtiele aantrekkingskracht van de Litouwse natuur, en erkent dat niet elk uitzicht van nature visueel opvallend is. Markutis heeft opgemerkt dat verbeelding essentieel is om gewone uitzichten om te toveren tot boeiende kunstwerken. Hij bespreekt openhartig de moeilijkheden die gepaard gaan met het creëren, en benadrukt dat niet elke schilderij een instant triomf is, maar dat volharding een vitaal onderdeel van zijn praktijk is: "In de schilderkunst win je soms, soms verlies je, maar ik probeer altijd terug te winnen."
Een kenmerkend aspect van het werk van Markutis is zijn methode om landschappen op te splitsen in geometrische vormen, waarbij hij decoratieve contourlijnen en gedurfde kleurcontrasten gebruikt. Zelfs wanneer hij kiest voor neutralere en natuurlijkere tinten, past hij hun verhoudingen aan om een nieuw effect te creëren. Zijn composities presenteren vaak een harmonieuze relatie tussen natuurlijke landschappen en elementen van menselijke prestaties, zoals architectonische structuren, waardoor zowel historische gebouwen als de natuur elkaars pracht versterken.
Het meest opvallende aspect van de schilderijen van Gitas Markutis zijn zijn levendige, expressieve penseelstreken, die een zachte beweging overbrengen die doet denken aan een lichte bries. Zijn fantasierijke benaderingen van compositie bieden kijkers ook onverwachte gezichtspunten, die soms neigen naar het abstracte. Door deze mix van technische vaardigheid en creatieve visie nodigt Markutis kijkers uit om vertrouwde landschappen vanuit geheel nieuwe perspectieven te ervaren.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij vertelt visueel een levendige montage van berglandschappen. Zwervende kleuren, strategisch geplaatst, tonen ruige bergtoppen die door brede stukken wit steken, wat ofwel wolkenbedekking of mogelijk sneeuwflarden suggereert. De bergen zelf zijn een mengeling van diep bruin en intens rood, doorspekt met een bijna mozaïekachtige behandeling van zwarte schaduwgebieden, wat de formaties een getextureerd, dynamisch gevoel geeft. Rond de bergen ligt een weelderige uitgestrektheid, afgebeeld in gedurfde groene strepen, die de weelderige, mogelijk bosrijke terreinen aanduiden die typisch aan dergelijke hoogtes grenzen. In de voorgrond smelten deze groene tinten samen in amber en oker vlekken, mogelijk om weilanden of paden aan te geven die in het zonlicht baden. Boven het geheel is de lucht weergegeven in serene veegjes lichtblauw, waarvan de kalmte contrasteert met het energieke, bijna tumultueuze berglandschap hieronder. De verfapplicatie is dik en expressief, wat een gevoel van beweging en rauwe natuurlijke schoonheid suggereert.
