Jolanta Vitkutė is een kunstenaar die haar Bachelor-diploma in fresco-mosaïeken heeft behaald en momenteel een Master in dezelfde discipline volgt. Met twee jaar ervaring in muurreparatie heeft ze een unieke kijk ontwikkeld op historische kunstwerken en hun technieken. Zowel haar opleiding als professionele ervaring spelen een essentiële rol in het vormgeven van haar artistieke stijl en methoden.
Vitkutė karakteriseert haar creatieve proces als een soort stille contemplatie, waarbij ze instinctief fragmenten van gedachten samenstelt terwijl ze schildert. Haar zoektocht naar mystiek in het dagelijks leven weerklinkt krachtig in haar kunst. Geleid door haar diepste impulsen creëert ze visuele arrangementen die elementen van magisch realisme overbrengen, en nodigt ze kijkers uit om de impliciete verhalen binnen elk werk te verkennen.
Er is vaak een raadselachtige, soms subtiel verontrustende toon die door Jolanta's kunst heen sijpelt. Ze is vooral gefascineerd door motieven zoals oude sjamanen, begraafplaatsen, verouderde parken en de vervagende sporen die door mensen zijn achtergelaten. Door deze thema's geeft ze de indruk dat de mensheid niet echt de controle over de wereld heeft, maar slechts een klein onderdeel is van een immense en ongetemde natuurlijke systeem.
Haar schilderijen zijn bedoeld om te benadrukken dat het bestaan meer omvat dan wat er op het oppervlak verschijnt. Jolanta Vitkutė’s kunst onderstreept de overtuiging dat natuurlijke krachten onze totale greep en controle ontglippen, en moedigt kijkers aan om na te denken over de verborgen mysteries die de wereld om ons heen vormen.
Lithuanian Artists’ Association Member
This artist was acknowledged by the Ministry of Culture of the Republic of Lithuania
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont het gezicht van een man met gesloten ogen, die een serene, contemplatieve houding uitstraalt. Zijn gezicht is gemarkeerd door diepe, rijke aardetinten en prominente gelaatstrekken die worden benadrukt door gedurfde, expressieve penseelstreken, wat hem een ruwe uitstraling geeft. Twee veren zijn in zijn lange, vloeiende zwarte haar gestoken, dat zijn gezicht omlijst. De achtergrond is een gedempt blauw en grijs, wat een zacht contrast biedt met de warme tinten van zijn huid. De algehele sfeer lijkt reflectief, wat een gevoel van stille introspectie of een moment van gebed oproept.




















