Kunstwerk in het interieur
Mijn naam is Julija Kugytė. Ik ben geboren en getogen in de Krim binnen een etnisch Litouwse familie. De levendige kleuren en unieke landschappen van mijn kindertijd—de blauwe zee, eindeloze steppen en ruige bergen—hebben mijn artistieke perspectief diep beïnvloed. Deze natuurlijke elementen blijven mijn kunst inspireren, en vormen zowel de sferen als de paletten die ik voor mijn schilderijen kies.
Na mijn verhuizing naar Litouwen begon ik met studies in modeontwerp. Tijdens mijn universitaire jaren wijdde ik me aan het schilderen van mode-illustraties, het creëren van portretten en het werken aan verschillende kledingontwerpprojecten. Deze opleiding verfijnde niet alleen mijn technische vaardigheden, maar inspireerde me ook om te experimenteren met gedurfde combinaties van kleuren en texturen gedurende mijn artistieke reis.
In recente tijden ben ik gepassioneerd geraakt door abstract schilderen. De daad van abstractie brengt me eindeloze ontdekkingen; elk schilderij presenteert een unieke reis en een diep gevoel van vrijheid. Door te experimenteren met een scala aan materialen en gereedschappen, kan ik de interactie van kleurharmonieën, beweging en ritme verkennen, en mijn verbeelding in verrassende nieuwe richtingen duwen.
Ik beschouw een schilderij pas als af wanneer het begint een verhaal of narratief binnen zijn vormen voor te stellen. Ik nodig kijkers van harte uit om zich met mijn schilderijen bezig te houden en hun eigen interpretaties te vormen, betekenis te ontdekken in de abstracte patronen en levendige tonen die ik presenteer. Mijn hoop is dat mijn kunst anderen aanmoedigt om de schoonheid en het verhaalpotentieel te zien die te vinden zijn in kleur en compositie.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij “Tokyo (polyptych)” van Julija Kugytė bestaat uit vier panelen, elk uitgevoerd met een mix van abstracte vormen en texturen die een subtiele stedelijke sfeer overbrengen. Het eerste paneel linksboven heeft een lichtgrijze achtergrond met sporadische donkergrijze en roestkleurige vlekken, samen met enkele druppelachtige markeringen, wat een indruk van zachte verval of verwering creëert. Het tweede paneel rechtsboven bestaat uit diepere bruin- en grijstinten, met hints van blauw, en een dynamischer kleurenspel dat oxidatie of zelfs een stadsgezicht door een vervormde lens suggereert. Het onderste linkerpaneel weerspiegelt de textuurcomplexiteit die hierboven te zien is, maar is donkerder van toon, met meer uitgesproken patches van zwart en wit die beelden van stedelijke structuren kunnen oproepen die door schaduwen of mist worden verduisterd. Het laatste paneel, rechtsonder, gaat verder met het thema van verval of stedelijke textuur, waarbij grijs- en wittonen worden gemengd met grotere vormen die delen van gebouwen of muren kunnen voorstellen, allemaal verzacht door slijtage. Samen vormen deze panelen een samenhangend maar complex visueel verhaal dat uitnodigt tot interpretaties van een stad—misschien Tokyo—zoals gezien door de invloeden van tijd en elementen, tegelijkertijd scherp en immens gedetailleerd.
