Sandra Gaidelė is zowel psycholoog als kunstenaar, en combineert op unieke wijze haar professionele expertise met haar creatieve interesses. Hoewel haar belangrijkste bezigheid draait om woorden en het begrijpen van de menselijke psyche, zoekt ze balans en sereniteit door middel van aquarel schilderkunst. Deze artistieke bezigheid biedt haar een ontsnapping aan de drukte van taal en analyse, waardoor ze zich visueel kan uitdrukken in plaats van verbaal.
Voor Sandra is het creëren van kunst met aquarel een essentiële manier om te ontsnappen aan het dagelijks leven. Ze vindt troost in het rustige ritme van het schilderen, waarbij ze zich distantieert van de strenge eisen van haar psychologische werk. De vloeiende, onvoorspelbare aard van aquarel trekt haar aan, en biedt een meditatieve ervaring waarin controle samensmelt met acceptatie van het onverwachte. Deze wisselwerking tussen intentie en spontaniteit weerspiegelt de emotionele landschappen die ze navigeert binnen haar therapeutische sessies.
Haar ervaringen als therapeut beïnvloeden diepgaand de manier waarop ze kunst benadert. Door met cliënten in therapie te werken, krijgt ze een breder perspectief dat ze verweeft in haar creatieve inspanningen. De relatie tussen therapie en schilderkunst verrijkt haar plezier in het creëren en leert haar de waarde van het loslaten van controle. Kunst en therapie, met elkaar verweven, bieden haar een gevoel van harmonie en wederzijdse versterking in haar leven.
Sandra’s artistieke identiteit is nauw verbonden met haar gebruik van aquarel. Ze karakteriseert het als speels, met de nadruk op de onvoorspelbare kwaliteiten. Door middel van aquarel ervaart ze een dans tussen opzettelijke keuzes en de verrassende uitkomsten die het medium biedt. Dit proces moedigt haar aan om zowel de artistieke reis als de onverwachte wendingen te waarderen, en haar dubbele identiteit als psycholoog en kunstenaar te omarmen.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont een winters dorpslandschap dat is ondergedompeld in zacht, diffuus licht, kenmerkend voor de vroege ochtend of late namiddag. Een deken van sneeuw bedekt de grond, waardoor de natuurlijke en door mensen gemaakte omgeving wordt gedempt tot een palet van grijs, wit en subtiele blauwtinten. Aan de linkerkant staat een rij van pittoreske huizen langs de straat, waarvan de architectonische details zijn verzacht door de sneeuw en het zachte licht. Sommige huizen lijken onafgemaakt of verlaten, wat een gevoel van stille verlatenheid aan de scène toevoegt. Op de voorgrond dwaalt een enkele tankleurige hond over de met sneeuw bedekte weg, zijn aanwezigheid voegt een vleugje leven toe aan het anders stille en koude landschap. Aan de rechterkant strekt een rij hoge, slanke bomen zich in de verte uit, hun kale takken spookachtig tegen de winterse lucht. Een eenzame auto, geparkeerd en waarschijnlijk koud onder een laag sneeuw, staat stilletjes aan de kant van de weg, wat het thema van eenzaamheid en het gedempte tempo van het leven tijdens een strenge winter verder versterkt. Over het geheel genomen straalt de scène een serene maar melancholische schoonheid uit die typisch is voor de diepe winter in een rustig, landelijk gebied.
