Svetlana Ovinova (b. 1970) is een professionele kunstenaar van Europese betekenis. Bekend om haar unieke artistieke perspectief, heeft Ovinova aanzienlijke erkenning verworven in heel Europa.
Svetlana werd geboren in Kazachstan in een familie van Duitse ballingen, en haar reis in de kunst begon op jonge leeftijd. Vanaf haar derde onthulde ze haar creatieve gaven door de sprookjes die ze las te illustreren en nieuwe werelden op papier te verzinnen. Haar verlangen naar artistieke expressie groeide naarmate ze ouder werd, vergezeld van een blijvende toewijding aan haar ambacht.
Ovinova heeft een uitgebreide opleiding in de kunsten. Ze voltooide de kunstacademie met lof in 1987, vervolgde haar studies aan het Samara Art College en studeerde in 1991 met onderscheiding af. Svetlana zette haar artistieke opleiding voort aan de St. Petersburg Classical Academy of Arts, waar ze in 2000 met de hoogste eer afstudeerde.
Ovinova’s werken zijn sinds 1996 tentoongesteld, zowel in Rusland als in Europa. Haar schilderijen, die technieken van olie, tempera en aquarel omvatten, maken deel uit van privécollecties in landen zoals Litouwen, Nederland, de VS, Zweden, Engeland, Rusland, Wit-Rusland, Noorwegen, Duitsland en Turkije. Ze staat bekend om haar unieke thematische cycli, zeldzame technieken in aquarel met speciaal geselecteerd oud papier, en de "out of focus"-methode in olieverfschilderijen. Gedurende haar carrière heeft Svetlana 29 solo-exposities gehouden, waaronder 21 in Litouwen, en is ze in veel internationale groepstentoonstellingen te zien geweest. Ze is lid van de LATGA Associatie.
Over dit kunstwerk+
In Svetlana Ovinova’s schilderij “Poorten naar de hemel,” worden we getrokken in een etherisch landschap gekarakteriseerd door een serene mix van zachte, pastelkleuren. Het canvas wordt gedomineerd door de hoge, slanke vormen van bomen bedekt met een scala aan groen, wit en hints van lavendel, wat een dichte, vloeiende bos suggereert. Licht filtert door de bomen, waardoor een spectrum van lumineuze plekken en strepen ontstaat, wat een gevoel van een delicate, mistige ochtend oproept. In het midden lijkt een bleke, bijna doorschijnende pad te leiden naar het hart van dit rustige bos, geflankeerd aan elke kant door de vage omtrekken van wat verre bomen of struiken zouden kunnen zijn, die subtiel de blik van de kijker leiden naar wat misschien wordt waargenomen als een verre, uitnodigende poort die gloeit met hemels licht. Het algehele effect is er een van diepgaande vrede en andere wereldse schoonheid, alsof de kijker aan de drempel staat van een mystiek rijk.
