Gevestigd in Kaunas, Litouwen, creëert Violeta Jarašiūnienė kunst onder de naam ViJa Art. Haar levenslange toewijding aan schilderen is in de loop der jaren verdiept, terwijl ze geleidelijk haar vaardigheden met canvas en verf heeft verfijnd. Violeta's pad als kunstenaar begon bescheiden—haar debuut tentoonstelling vond plaats in 2008 in het gemeenschapscentrum van Betygala, gelegen in het district Raseiniai, en vervolgens in het Betygala Museum. Gedurende ongeveer tien jaar bleef schilderen een stille en aarzelende bezigheid, een creatieve ontsnapping verweven met haar dagelijkse routine. Het was tijdens de quarantainetijd dat kunst een centrale rol in haar leven terugvond, wat leidde tot nieuwe tentoonstellingen in Kaunas (2021), Vilnius (2022) en in het Zanavykiai Museum in Lukši, Raseiniai (2023).
Violeta benadert haar werk op een intuïtieve en impulsieve manier. Ze plant haar composities niet van tevoren, maar laat haar keuzes van kleur en emotie de creatie vormgeven terwijl deze zich ontvouwt. Muziek is altijd aanwezig terwijl ze schildert, de ritmes en melodieën stimuleren subtiel haar penseel en beïnvloeden het palet. Haar methode beschrijft ze als het samenvoegen van kleuren, vergelijkbaar met hoe ervaringen, dromen en emoties in het leven samensmelten—altijd op zoek naar harmonie, zachtheid en volledigheid. Zorgvuldige aandacht wordt besteed aan elk deel van het canvas, zodat geen detail, hoe klein ook, wordt verwaarloosd.
De voltooide schilderijen materialiseren als raadselachtige, dromerige scènes—beelden die zich verzetten tegen beschrijving, en flarden van een sprookje of voorbijgaande dagdromen oproepen. Elk stuk functioneert als een gecodeerd verhaal of een geheim, dat degenen die het bekijken uitnodigt om de mysteries zelf te ontrafelen. Violeta voegt vaak gedichten of korte verhalen toe om haar kunst te begeleiden, waarbij ze elk schilderij beschouwt als een boek dat bedoeld is om keer op keer gelezen en herontdekt te worden. Ze gelooft dat kijkers die zich met haar werk bezighouden, hun eigen reis beginnen, op zoek naar verborgen betekenissen en persoonlijke ontdekkingen binnen de lagen van elk schilderij.
Violeta nodigt iedereen uit om zich te verliezen in haar kunst, en hen aan te moedigen om hun eigen geluk, angsten en dromen binnen de complexe details van het canvas te vinden. Ze vergelijkt deze ervaring met het betreden van een sprookje, waarbij de kijker als de held wordt neergezet—zwervend door scènes gevormd door emotie en fantasie, op zoek naar antwoorden en verwelkomend zelfbegrip. Haar schilderijen volgen een reis van het verleden naar het heden, en nodigen mensen uit om hun verdriet los te laten en een levendige wereld van kleur, hoop en veiligheid binnen te treden. Door dit artistieke proces probeert Violeta momenten van ontzag en verbinding aan te wakkeren, en kunst te transformeren in een magische poort voor zelfontdekking.
Over dit kunstwerk+
Het schilderij "Oneindigheid" toont een surrealistische en dromerige visie, waarin elementen van de natuur en fantasie samenkomen. In het middelpunt trekt een olifant met doordringende ogen en een plechtige uitdrukking de aandacht, zijn vorm vloeiend samensmeltend met de omgeving. Links staat een torenhoge, uitgerekte figuur van een pelikaan, vakkundig geschilderd met zachte maar opvallende kenmerken. Naast hem piepen de gedetailleerde, observerende ogen van een klein wezen, mogelijk een fret, nieuwsgierig naar buiten. Hieronder glijdt een slangachtig wezen met levendige, wijdopen ogen de scène binnen, wat een gevoel van raadselachtige diepte toevoegt. Rechts lijkt een eigenaardige figuur met stekels zoals een egeltje losgekoppeld maar observerend, wat bijdraagt aan de algehele mystieke sfeer. De achtergrond is overspoeld met een warme palet van bruin, goud en roest, doorspekt met verticale druppels en wervelingen, wat beweging en vloeibaarheid suggereert. Spookachtige silhouetten en gezichten verschijnen subtiel door het schilderij heen, wat het raadselachtige en oneindige gevoel versterkt. Het cirkelmotief, mogelijk dat van de eeuwigheid en het oneindige, domineert met zijn zachte randen en omhullende aanwezigheid, die de figuren omhult en de compositie bindt in een continue cyclus van surrealistische beelden.
