Vytautas Žirgulis

Vytautas Žirgulis werd geboren in Kaunas, Litouwen, op 4 november 1962. Zijn opleiding is opmerkelijk veelzijdig: hij begon in 1980 met een specialisatie in muziek aan de J. Naujalis Kunstschool, studeerde vervolgens evenementregie aan het Conservatorium van Klaipėda, waar hij in 1984 afstudeerde. In 1992 behaalde hij zijn diploma aan de Vilnius Academie voor Schone Kunsten, met een specialisatie in schilderkunst, wat zijn aanwezigheid in de Litouwse kunstwereld stevig vestigde. Sinds 1995 is hij lid van de Litouwse Vereniging van Kunstenaars.

Žirgulis heeft een actieve carrière onderhouden, waarbij hij heeft deelgenomen aan talrijke groepsexposities en plein air evenementen, zowel in Litouwen als internationaal. Tot nu toe heeft hij 18 solo-exposities gehouden, die elk de breedte en voortgang van zijn artistieke werk weerspiegelen. Gevestigd in Vilnius, creëert hij niet alleen, maar geeft hij ook les in tekenen, schilderen en compositie aan de Nationale M. K. Čiurlionis Kunstschool. Zijn artistieke werk omvat zowel schilderijen op doek als muurschilderingen.

Žirgulis karakteriseert zijn schilderstijl als magisch realisme, waarbij hij thema's uit het dagelijks leven gebruikt en gewone onderwerpen een aanzienlijke diepgang geeft. Hij hecht bijzonder veel waarde aan authenticiteit, mensen en echte gebeurtenissen in zijn creatieve proces, en legt uit dat het verhaal en de ideeën daaronder centraal staan in zijn praktijk. De kunstenaar geeft de voorkeur aan olieverf vanwege de diepte en de mogelijkheid om gedetailleerd te werken met nuances, zachte randen en lagen die mogelijk zijn door de langzame droging. Zijn werken bevatten vaak literaire verwijzingen, die niet alleen in het onderwerp zichtbaar zijn, maar ook zijn keuze van kleur, gebruik van licht en de opstelling van elke compositie beïnvloeden.

Kunstcriticus Ignas Kazakevičius merkt op dat de symboliek van Žirgulis voornamelijk antropomorf is, waarbij emoties en psychologische toestanden worden overgebracht door subtiel weergegeven, mysterieuze gezichten. Kazakevičius wijst op de dromerige aard van Žirgulis' motieven, en beschrijft hoe zijn intieme figuren veranderen in fantastische chimera's die zich in levendige blauwe ruimtes bevinden. In de ogen van de criticus is de schildertechniek van Žirgulis net zo cruciaal als zijn literaire thema's en symbolen, omdat deze kijkers uitnodigt tot blijvende en weerklankrijke ontmoetingen met zijn vormen.