Voor Viktoras Binkis zijn harmonie, orde en verfijning essentiële componenten in het hart van zijn creatieve proces. Hij zelf merkt op dat zijn werken de chaotische of spontane kenmerken vermijden die vaak worden geassocieerd met hedendaagse kunst; in plaats daarvan karakteriseert hij zijn benadering als klassiek. Hoewel abstracte elementen in zijn stijl kunnen voorkomen, handhaaft Binkis zorgvuldig een balans tussen compositie, tonaliteit en kleurharmonie, waarbij hij zijn methode vergelijkt met Euclides' waardering voor symmetrie en de harmonieuze ordening van de sferen.
Het landschapgenre neemt een centrale plaats in Binkis’ oeuvre in. Hij beschouwt landschappen als een "ideaal laboratorium" dat hem in staat stelt de formele mogelijkheden van schilderkunst te onderzoeken, terwijl hij tegelijkertijd reflecteert op en zijn persoonlijke artistieke vaardigheden verrijkt. In zijn werken komt het bekende Litouwse landschap op vernieuwende wijze naar voren door gedurfde gezichtspunten en inventieve kleurgebruik, wat resulteert in beelden die afwisselend dramatisch en stilletjes doordrenkt zijn met een dromerige kwaliteit.
Geboren in 1957, voltooide Viktoras Binkis zijn studie schilderkunst aan het Vilnius Kunstinstituut in 1988, waarmee hij de basis legde voor een diverse artistieke carrière die zich over vele jaren heeft ontvouwd.
Sinds hij in 1992 lid werd van de Litouwse Vereniging van Kunstenaars, heeft Binkis een artistieke praktijk ontwikkeld die schilderkunst, fotografie en sculptuur omvat. Hij heeft meer dan twintig solo-exposities gehouden, waarbij hij voortdurend thema's van visuele harmonie, structurele orde en de lyrische herinterpretatie van de natuurlijke wereld verkent.
Lithuanian Artists’ Association Member
This artist was acknowledged by the Ministry of Culture of the Republic of Lithuania
Over dit kunstwerk+
Het schilderij toont een gefragmenteerd en abstract perspectief van een kerkhoff met een reeks architectonische elementen die in een enigszins chaotische maar harmonieuze compositie zijn gegooid. De gebouwen lijken oud en eerbiedwaardig met ruwe textuur oppervlakken die de essentie van verouderd steen en metselwerk vastleggen. Dominante kleuren zijn tinten bruin, rood en wit, die een gevoel van historische slijtage en natuurlijke verval overbrengen. Rode daken contrasteren scherp tegen een troebele, tumultueuze lucht met wervelingen van donkere blauwtinten en grijzen, wat een stormachtige of melancholische sfeer suggereert. Verschillende architectonische kenmerken zoals spitsbogen en traditionele ramen suggereren gotische invloeden. De algehele sfeer is somber en introspectief, wat de plechtigheid weerspiegelt die vaak wordt geassocieerd met kerkhoven.




















